Περί Θέματος ο λόγος
Η ομάδα αποτελείται από τους Demian Dame και Μενέλαο Τριανταφυλλίδη από την Αθήνα, τη Δήμητρα Μπουρουλίτη από το Σουφλί, τη Χαρά Κωστοπούλου από την Πάτρα και τη Στέλλα Αυξεντίου από την Κύπρο. ‘Eχουν συμμετάσχει στις ομαδικές εκθέσεις Ανακύκλωση–Ανακύκληση (Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, 2004), “ A* Follow your own star ” (Εγκαταστάσεις Mercedes – Benz, 2004), Mind The Gap (Yiayiannos Titanium Art Gallery, 2006) έχοντας παράλληλα και άλλες ατομικές και ομαδικές παρουσιάσεις όπως: Motorola (Τεχνόπολης Γκάζι, 2002), Red Passion (Πολυχώρος 417, 2003).
Στην έκθεση ’’Στη χώρα του Ποτέ’’ οι καλλιτέχνες προσεγγίζουν το θέμα χρησιμοποιώντας ως μέσα τη ζωγραφική, τη φωτογραφία και το video. Μέσα από αυτή τη θεματική γίνεται προσπάθεια να εντοπιστεί το προσωπικό νοητό καταφύγιο. Ένας χώρος που έχεις την ελευθερία να κρυφτείς σε αυτόν και οι πράξεις σου να μην έχουν τη βαρύτητα της πραγματικότητας. Ανάγκη διαφυγής και ηρεμίας. Ένας κόσμος χρωματιστός και οικείος. Όλοι κρύβουν κάπου στον εαυτό τους, ένα μέρος όπου επιστρέφουν. Μπορεί να είναι η παιδική ηλικία, μιας και οι μνήμες της, την κάνουν, αν όχι ιδεατή, σίγουρα ξέγνοιαστη. Η Χώρα του Ποτέ λοιπόν, σαν ένας τόπος, που με την επιστροφή σου εκεί γίνεσαι ξανά παιδί.
Η Χώρα του Ποτέ ως παραπομπή σε μία ουτοπική κοινωνία: προσέγγιση μίας τέλειας δομής – οργάνωσης η οποία δεν υφίσταται. Βλέπουμε τα ουτοπικά ιδεώδη να καταρρέουν στην πραγματικότητα λόγω αντίφασης ιδεατού – πραγματικού και ακριβώς λόγω μη συνύπαρξης των δύο τόπων. Οτιδήποτε ενυπάρχει στην ουτοπική σφαίρα, στην πραγματικότητα αφανίζεται (και αντίστροφα).
Η έκθεση αυτή αποτελεί μια σύγχρονη εικαστική ματιά που αφήνει τους καλλιτέχνες να εκφράσουν σημερινές ανησυχίες και ερωτήματα με μια νεωτεριστική αντίληψη της πραγματικότητας.
Οι καλλιτέχνες μας εισάγουν στις σκέψεις τους που μετουσιώθηκαν σε δημιουργίες με τα παρακάτω: ‘‘Επιστρέφοντας στη Χώρα του Ποτέ. Εντοπισμός του προσωπικού νοητού καταφυγίου. Ένας χώρος που έχεις την ελευθερία να κρυφτείς σε αυτόν και οι πράξεις σου να μην έχουν τη βαρύτητα της πραγματικότητος. Ανάγκη διαφυγής και ηρεμίας.
Ένας κόσμος χρωματιστός και οικείος. Όλοι κρύβουν κάπου στον εαυτό τους, ένα μέρος όπου επιστρέφουν. Μπορεί να είναι η παιδική ηλικία, μιας και οι μνήμες της, την κάνουν, αν όχι ιδεατή, σίγουρα ξέγνοιαστη. Η Χώρα του Ποτέ λοιπόν, σαν ένας τόπος, που με την επιστροφή σου εκεί γίνεσαι ξανά παιδί.
Η Χώρα του Ποτέ ως παραπομπή σε μία ουτοπική κοινωνία: προσέγγιση μίας τέλειας δομής – οργάνωσης η οποία δεν υφίσταται. Βλέπουμε τα ουτοπικά ιδεώδη να καταρρέουν στην πραγματικότητα λόγω αντίφασης ιδεατού – πραγματικού και ακριβώς λόγω μη συνύπαρξης των δύο τόπων. Οτιδήποτε ενυπάρχει στην ουτοπική σφαίρα, στην πραγματικότητα αφανίζεται (και αντίστροφα).
Υπαρκτός τόπος διαφυγής ή ανακατεμένες μνήμες με κοινό σημείο αναφοράς; Ανάγκη διαφυγής και ηρεμίας. Ένας οικείος χρωματιστός κόσμος. Προσπάθεια επιστροφής στην αρχή, στο ξεκίνημα. Χρόνια πριν, εκεί που όλα έμοιαζαν καθαρά και όμορφα, ή τουλάχιστον έτσι μπορούσες να τα δεις με παιδικά μάτια.
Μπορεί κανείς όμως να γυρίσει εκεί; Ποιος είσαι τώρα; Εκεί σίγουρα δε θα βρεις τον εαυτό σου παιδί, δεν υπάρχει πια, είσαι μόνον εσύ σήμερα. Μόνο να δραπετεύσεις μπορείς, αν τα καταφέρεις βέβαια. Αποδεχόμαστε την ιδιότητα του άτακτου ενήλικα, που ξαφνικά αρνείται να μεγαλώσει.
Περιορίζουμε τα όρια μας, σε ένα μικρό κομμάτι μνήμης και φαντασίας, όπου οι κινήσεις μας δεν έχουν επιπτώσεις τόσο σε μας όσο και στους γύρο μας. Προσπαθούμε να ορίσουμε μια δική μας χώρα του Ποτέ. Γυρνώντας εκεί με τη δικαιολογία της εύρεσης της αιώνιας παιδικότητας, προσπαθούμε να κατακτήσουμε την αθανασία, μέσα από ένα φυγόπονο τρόπο διαφυγής.
Μπορείς να διαλέξεις μεταξύ του να μείνεις πάντα παιδί ή του να μεγαλώσεις. Ο καθένας μπορεί να ορίσει το δικό του τόπο διαφυγής όπως θέλει. Έχει αυτό το πλεονέκτημα, μιας και είναι καθαρό αποκύημα της φαντασίας του. Δίνει τα σύνορα που θέλει, μπορεί να είναι πολύ περισσότερα από ένα νησί ή ακόμα και τίποτα. Διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο. Η συμπαγής δομή όμως αυτού του τόπου βοηθάει να εκτυλίσσονται όλα τα γεγονότα σε κοντινές αποστάσεις.
Ο συγγραφέας του Peter Pan J.M. Barrie, αναφέρει, πως ο χάρτης ενός παιδικού μυαλού θα μπορούσε να μοιάζει με το χάρτη της χώρας του Ποτέ, χωρίς όμως να οριοθετείται από σύνορα.
Κάθε άνθρωπος βιώνει διαφορετικά τη διαφυγή – δραπέτευσή του και τον χώρο στον οποίο το πραγματοποιεί, έχοντας την ανάγκη να ξεφύγει από διαφορετικές καταστάσεις ή να ανακαλύψει τις δικές του εικόνες. Άραγε επιστρέφει κάποιος στη χώρα αυτή προσπαθώντας να απεικονίσει στον εαυτό του, μια αρχετυπική αντανάκλαση του Πίτερ Παν; Να κατακτήσει δηλαδή τη χωρίς τέλος νεότητα του; Δε μπορεί όμως να ξεχάσει όσα έμαθε γι’ αυτόν το κόσμο, άρα το ταξίδι αυτό δεν είναι παρά πρόσκαιρη διαφυγή. Το πέρασμα του χρόνου εκεί, είναι ασαφές. Διαφέρει ο χρόνος ενηλικίωσης και ο γυρισμός στην πραγματικότητα. Στον Πίτερ Παν, εντοπίζεται επίσης ο ρόλος του ψυχοπομπού, προκειμένου να μην χάσουν τα νεκρά παιδιά τη σωστή κατεύθυνση.
Μήπως και ο δικός μας γυρισμός εκεί, ορίζεται υποσυνείδητα από έναν τέτοιο ρόλο; Ίσως γυρίζουμε εκεί προκειμένου να αναδιοργανώσουμε τη δική μας διαδρομή. Να εξετάσουμε πού χάθηκαν οι επιθυμίες μας και γιατί τελικά τα σχέδια μας πήραν άλλη μορφή, διαφορετική από αυτήν που εμείς στην αρχή προσπαθήσαμε να τους δώσουμε.
Ετικέτες:about project, demian dam, Κωστοπούλου Χαρά, Μπουρουλίτη Δήμητρα, Στη χώρα του ποτέ, Τριανταφυλλίδης Μενέλαος, neverland
